Etiket: Eylül 2017 – Veba

Ufak ufak bilinç kazanmaya başladığım yıllarda anlamıştım yalnızlığın üzerimdeki tarif edilemez etkisini, sırf bu sebepten ötürü de baba mesleğini devam…

–Her yer insanlarla dolduğunda nereye ineceğiz acaba? -Bilmiyorum. Tahmin prosedürümü devreye soktuğumda, yakındaki bir ormanlık bölge olabileceği bilgisine ulaşıyorum. -Sen…

Ömrü boyunca kasaba halkından farklı olduğunu hissetmişti Cemil. Bir bayırın öteki yanındaymış gibi ayrıydı onlardan. Ancak bu şekilde yüzüne vurulması,…

Bencillik edecekti. Çoğu hareketini kabul etmediği Zeus’tan bir farkı kalmayacaktı –neredeyse. Neredeyse. Sonuçlarını biliyordu, asırlar içinde soykırım niteliğinde ölümlere sebep…

Arthur gözlerini açtığında kendini beyaz bir hiçliğin içinde buldu. Arkasında binlerce ruhu hissediyor olsa da hareket edemiyor, düşünemiyordu. Sadece ruhunu…

-1- Gecenin kör saatinde, bardaktan boşanırcasına yağan yağmura aldırmadan koşuyordu şehrin sokaklarında. Devam etmeliyim! Mahmuzlarıyla dört nala koşmaya zorlanan bir…

“Şşş şşş, sessiz ol!Sus biraz sus. Çok pata küte yaptın sen çok. Sus biraz.” yerde inildeyen adama doğru konuşuyordu çömelmiş…

Ve baharlar aşkına, tek istediğim ürünün bol geldiği, yavruların çok olduğu verimli bir döngü. Bu tür konulara aklı pek ermese…

Şehir kan kusuyordu. Rae sarayın üçüncü katında sivri bir cumbanın üstünde duruyor, üzerlerine çöken illetin yadigârına, vebanın doğurduğu çarpık bir…

Damlaları yere düşerken çıkardığı ses hepimizi korkutuyordu. Hiçbirimiz bu damla seslerinin nereden geldiğini bilmiyorduk.  Her damla sesinde birbirimizin gözlerine bakıp;…

Ozan, krem kırmızı kasabaya uzaktan bakan bir tepeden sazına vurup bir ezgi çıkardı. Ezgide, cayır cayır yanan insanlar ve kömür…

Eğer “umur” denen şey bir organ olsaydı muhtemelen sakat doğardı. Böyle gamsız bir adam tanımadım ben, ayrıca Metin tanıdığım en…

NOT: Bu öykü daha önce öykü seçkisinde yer alan Biyolog! Biyolog!: Ölüm Makineleri öyküsünün devamıdır. Biyolog! Biyolog! Öykü serisinin üçüncü…