Tohumlar Fidana

“Değerli konuklarımız, Hasat Günü’ne hoş geldiniz. Okulumuzun 2127 yılı mezunları için buradayız.”

Büyük bir alkış koptu. Yirmi üç öğrenci, dev ekranın önünde heyecanla bekliyordu. Gökyüzü gri, toprak metalik sarı renkteydi; insanların yüzlerinde ise beyaz bir makyaj vardı. Dev ekranda sadece “orman” dedikleri, ancak mezuniyet alanındaki hiç kimsenin gerçeğini görmediği bir manzara akıp gidiyordu.

“Konuşmalarını yapmak üzere Başkan General Turum’u sahneye davet ediyorum.”

Misafirler hep birden ayağa kalkarak alkışlamaya başladı. Turum, yeşil elbisesinin içinde; sarı saçları ve iri vücuduyla sarsıla sarsıla kürsüye çıktı. Yüzü pespembeydi. Elini kaldırır kaldırmaz alkışlar kesildi ve herkes tek bir ruhla oturdu.

“Bugün bizim için büyük bir gün. Tarım Okulumuzun mezunları bizim en değerli varlıklarımızdır. Yaşadığımız bu 6. Tükeniş’in getirdiği yok oluşla karşı karşıya olan insanlığın kaynak durumu, onlar sayesinde bizim için bir kurtuluştur. İnsanlık, tarım çağını tekrar yaşamaktadır.”

Aysuk, kalabalığın içinde anne ve babasını aradı ama bir türlü göremedi. Diğer arkadaşları gibi üç yılın ardından, on sekiz yaşının birinci gününde mezun olmak onun için büyük bir onurdu. Her gün burada güne “Tohumlar Fidana” marşıyla uyanmanın gururuyla, son mezuniyet gününün heyecanı doruktaydı.

“Sizler, F1 nesil olarak insanlığın en değerli varlıklarısınız. Sizler sayesinde kurak topraklar çiçek açacaktır. Okulumuz, saf soy hattındaki en yüksek çekirdek genotip skoruna sahiptir.”

Aysuk en sonunda anne ve babasını gördü ve onlara el salladı.

“Mezunlarımız, ‘Elit Mezun Sertifikası’ alarak kolonilere büyük hizmet etmek için gideceklerdir.”

Aysuk sabırsızlıkla bekliyordu. Onları bir yıldır görmemişti. Son sene çok yoğun geçmişti: sınavlar, laboratuvar çalışmaları, ekim faaliyetleri…

“Şimdi bu yılın birincisini, en yüksek çekirdek genotip skoruna sahip olanı açıklıyorum: Aysuk.”

Aysuk beklemiyordu. Son ana kadar notlar açıklanmamıştı. Elleri titriyordu; bir adım öne çıktı. Turum elini sıktı, salladı ve diplomasını verdi.

“Şimdi ailelerimizi sahneye davet ediyoruz.”

Aileler sahneye çıktı. Aysuk, annesine sıkı sıkı sarıldı. Annesi ağlıyordu. Babası saçlarından öptü. Annesi, kimseye göstermeden Aysuk’un saçından bir tutam kesip çantasına koydu.

“Seni çok seviyoruz, hep gönlümüzdesin,” dedi babası.

Aileler sahneden indi ve kokteyl başladı. Turum, ailelerle görüşüyordu. Aysuk için yeni bir hayat başlıyordu. Okulunda öğrendiklerini yeni görev yerinde uygulayacak, tohumları fidana dönüştürerek açlıktan ölümleri önleyecekti.

Aysuk arkadaşlarıyla hatıralarından bahsetti. Son sene onun için çok zor geçmişti; hastalanmıştı. Hastalığına Genetik Klorozis tanısı konmuştu ama tedavi sayesinde kurtulmuş, okuluna devam etmişti. Ufak bir hastalık bile koloniyle uyumu zorlaştırdığı için sağlıklı olmaları çok önemliydi.

Aysuk, arkadaşlarının yanından ayrılıp anne ve babasının yanına gitti. General grubunun yanından geçerken Başkan General, boğuk bir sesle ve ağzının kenarındaki köpüklerle konuşuyordu:

“Artık saf genomlarımız sayesinde kolonilerimizdeki yaşayanlar daha rahat edecek.”

Aysuk, kalabalığın yanından çekinerek geçti.

“Mezun birincimiz AX Kolonisi’ne gönderilecek. General Zeban artık nefes alamadığını söylüyor. Ciğerleri iflas etmek üzereymiş.”

Spiker, bir iki ses denemesi yaptıktan sonra duyurdu:

“Sayın mezunlarımız, lütfen mekiklerinize binmeden önce son kontrol için kabinlere gidiniz.”

Aysuk, N2 Stabilizasyon Odası’na girdi. Tarama sesi duyuldu. Ekranda değerler sıralanmaya başladı: kan değeri, ısı, iklim eşleşmesi, Septoria negatif, Klorozis negatif.

Kendini şanslı hissediyordu.

Ekran karardı ve son yazı belirdi:

“AX Kolonisi – General Zeban – Akciğer Dokusu Eşleşmesi: %98.”

“Fosfin Karantina Protokolü uygulanıyor” yazısı ekranda yanıp sönmeye başladı. “Tohum, gönderime uygundur.”

“Tohumlar Fidana” marşı çalmaya başladı. Odaya, tohumların bozulmasını önleyen fosfin gazı yayıldı.