Tüm Panayırların Heyulası
Öykü

Öksürük

Emekli Kıdemli Polis memuru Emin Bey doğduğu kasabadan hiç çıkmamıştı. Yani askerliğini saymazsak hiç çıkmamıştı. Yirmidört ay askerliğini jandarma olarak yapmış, ardından babasının yardımıyla ve askerde öğrendiğini iddia ettiği tecrübesiyle Emniyet teşkilatına, yetmişli yılların başında bekçi olarak girmişti. Uzun yıllar bekçi olarak çalışmış ardından polisliğe terfi etmişti. Yetenekleri kısıtlı olsa da amirleriyle iyi geçinen, onların bir dediğini iki etmeye, çalışkan bir memur olmuştu. Ve yıllar sonra emekli olmuş emeklilik parasıyla satın aldığı bu evin yatak odasında, geniş karyolasında yatıyordu. Yattığı yerde tavana bakıyor odayı hafif aydınlatan gece lambasının ışığında düşünüyordu. Koridordan gelen saat sesleri beyninde yankılanıyordu her vuruşta. Ve korkuyordu. Gün boyu yakasını bırakmayan öksürükten korkuyordu. Olabildiğince burnundan nefes alıp ağzından vermeye çalışıyor boğazındaki gıcığın iğrenç bir öksürüğe dönüşmemesine çabalıyordu. Aslında Emin Bey, yıllardır uykudan veya uykusuzluktan dolayı hiç sorun yaşamamıştı. Başını yastığa koyduktan beş dakika sonra horlamaya başladığını söylüyordu kırk yıllık eşi. Öğleyin nereden çıktığı bilinmeyen bir gıcık boğazına yapışmıştı. Doğal sonuç olarak da öksürük tabi. Ilık sular, ıhlamurlar içmiş, eczaneden şurup almış bir türlü kesememişti kendisini rahatsız eden bu illeti.

Koridorda kızının düğün resminin üzerine bir küçük saat yerleştirilmesiyle oluşturulan duvar saati tiktaklarıyla gecenin bu yarısında tüm evi çınlatıyordu. Zaman zaman insanın beynini delen vuruşlara dönüşen bu saat sesi bile unutulmuştu duvarları delecek gibi olan Emin beyin öksürükleriyle. Kahve arkadaşları başlarından geçen doktor maceralarını ve ilaç tavsiyelerini anlatmışlardı tüm bir öğleden sonrasında. Üşütmüşsüzdür demişlerdi, sinüslerden gelen akıntı neden oluyor diyen de olmuştu, Bir şeye alerjin vardır diyende. Meslekten arkadaşı reflü nedeniyledir demişti. Sayısız haplar, şuruplar, antibiyotikler önermişlerdi. Emin Bey arkadaşlarının tıp bilgisine hayret etmişti. Birkaç defa azalmış gibi olsa da yine öksürmeye devam ediyordu. İki aydır yüksek yastıkta yattığından dolayı boynu da ağrıyordu artık tüm bunlara ek olarak.

Gündüzden karısını hayat arkadaşını otobüse bindirmiş İzmir’e göndermişti. Hafta sonu Baldızının kızının düğünü olacaktı ve karısı hem ağlarım hem giderim der gibisinden hafta başından gitmişti İzmir’e. Neymiş düğün hazırlıklarına yardım edecekmiş. O yüzden evde yalnızdı. Öğle yemeğini yeni açılan pidecide yemiş arkadaşlarıyla kahvede vakit geçirdikten okeyde onları üttükten sonra eve dönmüş eşinin hazırladığı fasulyeyi ısıtıp yemişti. Oda pek yenme sayılmazdı hani. Oyun masasında acıktığını hissedince kahvenin köşesindeki tostçudan yediği ştahını kırmıştı. Bu yüzden içi karmakarışıktı ve birkaç kaşık alıp öylece bırakmıştı sofrayı mutfak masasında. Yine de yedikleri fazla gelmiş olmalıydı ki karnı bir hayli şişmişti. Derin bir soluk aldı ve ciğerlerindeki fazla basınç illetini körüklemeye yetti. Bir kere daha karın kaslarına kramp girecek kadar öksürdü. Yattığı yerden hafifçe doğrulup sırtını yatağın arkalığına dayadı. İşte o zaman gördüğü karşısında şoke olmuştu.

Önce tanıyamadı gördüğünü. Odanın ortasında bir gölge, kapının hemen girişinde duruyordu. Belki küçük bir çocuk belki bir cüce karanlığın içerisinde dikilmiş kendisine bakıyordu. Gözlerini yumdu, Uzun zamandır adını anımsamadığı Tanrıyı andı ve İçinden Fatihayı okudu, tekrar gözlerini açtı. Oda boştu. Hayal görmüş olmalıydı. Heyecanı boğazını yırtan bir acıyla ve yatak odasında yankılanan bir öksürme sesiyle dışarı vurdu. Gölge bu defa köşeye yüklüğün oraya gitmişti. Bir saniye baktı yasak bir şeye bakar gibi. Sanki tanıdık gibiydi ama bir türlü çıkaramıyordu. Tekrar besmele çekti, başını yorganın altına soktu. Heyecanını bastırarak burnundan soluk alıp ağzından vermeye başladı. Bu sayede boğazına burnundan ılınmış sıcak havanın gitmesini sağlamaya çalışıyordu. Doktoru aynen böyle tavsiye etmişti. Her nefeste biraz daha rahatladığını soluk alıp vermesini düzene sokmaya başladığını düşünüyordu. Birkaç dakika sonrasında yorganın altı alkol ve soğan kokusuyla dolunca kendisi de bu durumdan rahatsız oldu. En sonunda ‘koskoca eski bekçi aylarca yıllarca İlçenin sokaklarını gece yarılarında arşınlamış olan Emin Bey hayalet mi görür’ diyerek kafasını yorgandan dışarı çıkardı. Duvarda duran sarı gece lambasının ışığında gözleri odayı taradı.

Yanılmıştı oda bomboştu ve iyice yorgundu. Hanımını İzmir’e bu kadar erken gönderdiğine pişman oldu. Saat bu kadar ileri olmasaydı belki kendisi de giderdi. Arabası yenisini alınca oğlunun kendisine verdiği arabası kapının önünde duruyordu. Atlayıp İzmr’e varması bir saatini almazdı. Ama sorun ne mazeretle oraya gideceğiydi. Kendinin bile inanmadığı “Özledim” yalanına kimse inanmazdı. Düşüncelerinin karışıklığında boğazının bir kere daha gıcıklandığını hissetti. Nefesini tutmaya çalıştı ama elden gelmeyen bir şeydi öksürmesi. Ciğerlerindeki hava bir kez daha gıcık bir sesle yankılandı oda içinde. Elini ağzına kapattı.

Afalladı, yüklük yönünde duran cüce tekrar belirmiş yanına bir tane daha eklenmişti hemen ayak ucunda. İçinden lanet okudu. Bir kere daha, bir kere daha öksürdü. Aynalı dolabın yanında belirdi bir başkası ve diğerinin koridorda olduğunu anlamıştı kapıya kadar uzanan hareketsiz sayesinde. Bazen nefes almasını güçleştirecek kadar olan kriz geldi bir kez daha; öksürdü… Öksürdü… Her öksürdüğünde bir tane diğerleriyle tıpa tıp aynı cüce beliriyordu odanın her köşesinde. Görünmeyen bir makine fotokopi gibi onları çoğaltıyordu sanki. Dolabın üzerinde pencere pervazında karyolanın kenarında duruyorlardı. Her öksürdüğünde kopyalanmış gibi ortaya çıkıyorlardı. Yorganı başının üzerine çekti bir kere daha Kalbinin durma pahasına dudaklarını kilitledi. Yüreğinin gümbürtüsü tüm dünyayı doldurmuş gibiydi Yatak odasının her yerinde duran sessiz biblo gibi hareketsiz gözlüklü temiz giyimli cücelerin arasından eve yayılıyordu. Öksürük duvardaki saatin sesini de bastırmıştı.

Beş saniye geçti. Başına neler geldiğini hızla düşünüyordu. Öğleyin kahvede otururken bir haber getirmişti arkadaşları. İstasyonun orada taa dipte bir kenarı yıllar önce çökmüş bir hangar vardı. Ticaret odası bu hangarı onarmak bir sergi salonu haline getirmek için harekete geçmişti. Ve o çalışmalar sırasında ki bu sabaha yani Emin Beyin öksürmeye başladığı günün sabaha denk geliyor, o yıllardır kullanılmayan Çevresi tel örgülerle çevrilmiş hangarda kemikler bulunmuştu. On saniye oldu ciğerlerindeki nefes. Bir yandan da kafası işliyordu. Belleği yerine gelmişti sanki. Yıllar öncesini anımsadı. Oğluyla aynı lisede okuyan bir çocuk vardı. Diğerlerinden bir hayli kısa, tıknaz ve akıllı bir çocuktu. Kalın camlı, kalın çerçeveli gözlükleri vardı. Tıpkı… Tıpkı yorganın dışında tüm evi dolduranlar gibi. On beş saniye oldu nefesi hala ciğerlerindeydi, kalbinin gümbürtüsü dayanılmaz bir hal almıştı. Bir gün bir gencin kaybolduğu haberi yayılmıştı çevreye. Bir hayli kısa boylu bir delikanlı bir gece evden çıkmış ve bir daha bulunamamıştı. Ne ölüsü ne de dirisi…

Aklına gelen kelime kendisini ürküttü. “Murat.” “Cüce Murat” diyenlerde vardı “Köse Murat” diyenlerde. Çocuk elini andıran küçük bir elin parmakları işlemeli yorganın kenarlarından tuttu. Alnına değen parmaklar ölüm soğukluğundaydı. Açılmaması için asıldı yorgana. O saniye kafası dank etti. Gündüz haberini aldığı İstasyon hangarında bulunan kemikler yetkililerin tahmin ettikleri gibi bir çocuğa ait değildi. İstasyon Gazinosu garsonu Müslüm’ün oğlu Yerden Bitme” dedikleri Murat’a aitti. Yorgana sıkı sıkı sarıldı. Ama üzerindeki ağırlığın nedeni olan varlık daha güçlü çekiyordu yorganını. Bir saniye daha dedi kendi kendine, her saniye kendi lehime diye düşündü.”Gözünü açtığında bu karabasan sona erecekti. Bir kere daha öksürmeyecekti, ama can havli dedikleri refleks buna izin veremezdi. Ciğerlerindeki hava, dudaklarını birbirine bastırmaya çalışan kuvvetini yenmişti. Dudaklarından öksürük krizi olarak boşaldı ciğerlerindeki kirli hava. Ama o Sımsıkı yumdu gözlerini ve yıllar önce olanları anımsadı.

“İzmir’den geç vakitlerde gelen yolcu treni bir kaza yapmıştı. Bir genç kıza çarpmış ölümüne neden olmuştu. Kaza yerinde o zamanlar hala gece bekçisi kadrosunda olan Emin Beyde vardı. Bir ara kaza yerinden uzaklaşmış o zamanlar daha iyi durumda olan karanlık dehliz gibi uzanan hangara doğru yürümüştü. Gündüz saatlerinde bile ürkütücü bir derinliğe sahip olan hangardan sesler geliyordu sanki. Olabildiğince sessiz olmaya çalışarak yaklaştı. İçeride iki üç kişi vardı fısıltıyla konuşuyorlardı. Birden bir öksürük sesi duydu. Öksürük sesini sert bir cismin vuruşu izledi ve vuruşun ardından zayıf bir haykırış duyuldu. Ve arkasından kürek sesleri duyulmaya başladı. Ne kadar sessiz olmaya çalışsalar da sesi duyuyordu. Geriye döndü Uzaklarda çalışan kalabalığın ışıklarına baktı. Ne yapacağına karar verememişti. Öksürük sesini bir kere daha duydu ama bu defa derinlerden toprağın altından geliyordu sanki. Kürek sesleri de duyulmaya devam ediyordu. Arkasını döndü amiriyle burun buruna geldi. Ne yapacağını bilemedi. “Olay mahallinden çok uzaktasın hadi gidelim” dedi. Şimdi o gece neler olduğunu tam olarak anlıyordu. Ertesi sabah yağan yağmurlardan hangarın bir bölümünün çöktüğü söylenmişti. Cüce Murat’ın ne ölüsü ne de dirisi bulunamamıştı.

Gözlerini açtığında kalın çerçeveli kalın camlı gözlüklü bir yüzle karşılaştı. Cüce, “Beni diri diri gömmelerine izin verdin” dedi soğuk ve iğrenç kokulu bir sesle. Sayısız yüz, sayısız birbirinin kopyası cüce baş ucundaydı. “Komiserim bir hayvan gömüyorlar dediydi” diyebildi.” Önce bir kahkaha ardından sayısız kahkaha evde yankılandı. “Onlar için kendilerine benzemeyen her herkes bir hayvandı zaten” dedi. Adam başına gelenleri anlamıştı ve cezasını da biliyordu. Derin bir nefes aldı. Bu defa içinden öksürmek gelmiyordu. Elini yorganın altından uzattı, hemen sağındaki komodinin çekmecesini açtı. Beylik tabancası orada duruyordu her zaman. Çevresini saran birbirinin tıpatıp kopyası cüceler olacakları biliyor gibi sessizce izliyorlardı adamı. Emniyeti açtı namluyu az öncesine kadar öksürdüğü ağzına soktu ve…

Cevdet Denizaltı

Ben Cevdet Denizaltı; tercih ettiğim şekilde olursa Aziz Hayri. İzmir’de Eşrefpaşa’da doğdum. Önce Çınarlı Endüstri Meslek Lisesini sonra Erkek Sanat Yüksek Öğretmen Okulunu bitirdim. Makine Teknolojisi bölümü öğretmeni olarak görev yapıyorum. Okumayı, araştırmayı, yazmayı seviyorum. Tür ayrımı yapmam, bilimkurgu, fantastik kurgu ve tarihi romanlar favorim. Poe ve Tolkien hayranıyım.

Öksürük” için 3 Yorum Var

  1. Selamlar;

    Güzel bir hayalet hikayesiydi. emekli adamlar ve geçmişlerinde yaptıkları hatalar artık tarzınız olmuş sanırım. Olayları onların etrafına iyi örüyorsunuz. Gerçi bu adamcağızın olayda tam olarak suçlu olduğu söylenemez ama belki de intikam silsilesinin sadece başlangıcıdır kendisi. Yalnız… Yazım hatalarınız çok artmış görmeyeli. Kayıp noktalama işaretleri, bitişik -de’ler, cümle ortasında büyük harfle başlayan kelimeler… Bu ve bunun gibi daha pek çok imla yatası yüzünden öykünüzü okumak, okuduğumu anlamaya çalışmak beni çok yordu. Dikkat etmenizde fayda var. Emeğinize yazık olur.

    Kaleminize kuvvet…

  2. Sevgili Mit:
    Sanırım insan yaşadıklarıyla bir bütündür. Sevinçler, üzüntüler, yaptıklarımız ve yapamadıklarımız ve en önemlisi keşkeler insanı oluşturur. Hani derler ya keşkesiz bir yaşam en güzelidir diye. Evet keşkesiz yaşam en güzelidir ama böyle bir yaşam var mıdır?
    Bu ani gelişen bir denemeydi yukarıda yazdıklarım. Aylardır kurtulamadığım bir öksürüğün dışa vurumu da diyebilirsiniz. Roman olabilecek bir konu vardı kafamda tren kazasıyla ilgili. Ama üzerinde çalışamıyordum. Cüce konusu ayın konusu olunca da romanın parçalarından birisi de bu öykü olsun istedim. Aslında asıl istediğim birbirlerine eklenmiş bütün oluşturan hikayelerlerden oluşan bir roman.
    İmla kurallarına gelince. En büyük hatam o. Hangi noktalama işaretini nereye koyacağımı bilemiyorum. o nedenle hatalar çoğalıyor. Daha dikkatli olacağım bir daha ki sefere.
    Okuduğun ve eleştirdiğin yüzüme yazıma bir ayna tuttuğun için teşekkür ederim…

  3. Emin Bey arkadaşlarının tıp bilgisine hayret etmişti
    Bir Türkiye gerçeğini çok güzel aktarmışsınız hikayenize 🙂 Gündelik hayat dair söylemler ve yaşantıları iyi kullanmışsınız ama mit’e imla hataları konusunda katılıyorum üzülerek. Benimde korkulu rüyam aslında imla hataları ama eksik kelimeleriniiz cümlenin anlaşılırlığını azaltıyor. Yazdıkça düzelteceğinize inanıyorum. Bide hikayenin sonucuna giderken cüce Murattın ölüm sahnesi ve nedeni muallakta kalmış biraz. Yani bekçinin rolü ve cücenin öldürülem nedenini de bizimle paylaşsaydınız çok daha çarpıcı olurdu diye düşünüyorum. Eleştirilerim kırıcı olmamışdır umarım. Başarılar dilerim.

Bir Yorum Yap

E-posta adresiniz yayımlanmayacaktır.Yıldızlı olan alanların doldurulması zorunludur. *