Etiket: Şubat 2013 – Çocuk

“Bakar mısınız, burası neresi?” diyerek yaklaştı sonsuz karanlıktaki tek kişiye. Tanımadığı bu adama karşı içinde çocukça bir güven vardı. Çıkardığı…

Kapının tıslayarak açılmasıyla koridor aydınlandı ve bir insan gölgesi zemin boyunca uzandı. Eşikte kıpırdamadan bekleyen çocuk 7-8 yaşlarındaydı. Boyu yaşıtı…

İlk okulum, Kadıköy’ün Moda’sında yeni inşa edilmiş ve hala bahçesi ile girişi inşaat halinde olan Nihat Işık diye bir okuldu….

Hayatın bir kuralı var mıydı? Ya da varsa o kuralları kim koyuyordu? Bana göre hayat; buraya geldiğimden beri bu şehirde…

Gökyüzünün parlaklığından daha parlak bakışlarıyla ve gözlerinden içeriye giren tuz denizdekinden daha fazla iken, elleri minik, öğrenirken yeni türküler, bir…

Üç… İki… Bir… Başla! İşareti aldıktan sonra var gücümle koşmaya başladım. İki yaş küçük kız kardeşimle yan yana, evimizin arka…

“Bu gömmedolaptan da çocukluğuma geçiş yapamadım. Başka bir tanesine götür beni!” dedi simsiyah saçlı adam karşısındaki robota. Bol ışıklı robot…

Sisli havayı hep sevmişimdir. Başkalarına tuhaf gelse de ben hep sisin o tozlu kokusunu içime çekmekten garip bir haz duyardım….

“Artık sarı yaprakların ölü olduğuna inanmıyorum.” — Didem Madak 1. Kıyameti Bekliyoruz Kıyameti bekliyoruz. Hepimiz. Ve bunu yaparken sıkılmak istemiyoruz….

“İnanmazsan inanma.” dedim. Ama inanmasını istiyordum. Şeyda kızıl saçlarında elini gezdirerek kayıtsızca bakıyordu. “Ölse ölse kedi ölmüştür.” dedi. “Hani vardı…