Mezarcı Yekendha
Adam gecenin bir yarısında mezarlığın içerisinde yürüyordu. Arkasında bir ucu yere değen ve sağlam daldan oluşan sedye taşıyordu. Yokuş yukarı…
#169: TELEKİNEZİ
Adam gecenin bir yarısında mezarlığın içerisinde yürüyordu. Arkasında bir ucu yere değen ve sağlam daldan oluşan sedye taşıyordu. Yokuş yukarı…
Diğerlerinin parmak uçlarından, aşil tendonlarından, duyguları ve duygulanmamaları üzerinden bedenlerine yayılan, yüzlerinde beliren kabullenişi -kaderlerine boyun eğmiş değil de üstlenmiş…
Başıma bu da mı gelecekti? Ölemiyorum. Daha önce otuz dokuz kere öldüm oysa -hiç intihar etmedim çünkü intihar ruhu lanetler…
“Boyalıköy ismi de biraz şey gibi değil mi? Tahtalı…” “Mehmet yapma.” “Arabacıyı da pek gözüm tutmadı. Allah affetsin pek çirkin….
Yıllar yıllar önce insanların tanrı kabul edip saygıyla tapındığı, şimdiyse ışığıyla, ısısıyla köle gibi kullandığı güneş ağır ağır batarken etrafa…
Hayattım mükemmeldi. Bu mükemmellik kendimi tanımaya başladığım ilk yıllardan beri vardı. Çocuklukta herkes tarafından parmak ile gösterilen, herkesin çocuklarına örnek…
412. Gün “Bitti, bitmiş! Uyanın çabuk, çabuk!” Yattığı yerden kalkan Thomas gözleri yarı açık bir şekilde meydanda bağıran çocuğu izliyordu….
“Biraz daha canını sıkmam gerekecek Yönetici Gerno.” “Önemli değil. Önemli değil. Şu iş bitsin de canımı ne kadar sıkmanız gerekiyorsa…
Not: Serinin ilk iki bölümüne buradan ve buradan ulaşabilirsiniz. Düş Gören Evrenler Simsiyah, uzun bir çarşafı andıran denizin ortasında tekinsiz…
On saniye sonra yeniden yayındayız arkadaşlar, on, dokuz, sekiz, yedi….iki, biir ve yayıııın! “Salomon’u en son gören kişi ailenizde kimdi?”…
Uyumak için heyecan duyduğunuz vakit uyuyabilir misiniz? Sizi canlandıran, kalbinizin daha hızlı atmasına neden olacak düşüncelerle dolu bir sepet taşıyorsa…
Avluya doğru eğildi. Aşağıda bekleyenleri uzunca bir süre süzdü. Kalın bıyıklarını sıvazladı. Kapıda dikili duran adama döndü. “Kaç yaşında bunlar?”…
Uzun, geniş cadde tıklım tıklımdı. Caddenin iki yanını da saran binalar gökyüzüne alabildiğine uzuyor ve aşağıdan göğün mavi ve beyaz…
İçimdeki gölge benimle beraber yürüyor. İnsanlara anlatarak kurtulabileceğim bir şey değil bu. Kendimle kalmalıyım. Hayır, dışarı çıkmalıyım. Karar veremiyorum. Görebildiğinin…